
بهترین سریال های آخرالزمانی؛ ۲۰ سریال تماشایی درباره پایان جهان
فهرست مطالب
- ۱. سریال The Last of Us؛ آخرالزمانی فراتر از زامبیها
- ۲. سریال The Walking Dead؛ مشهورترین سریال زامبیمحور تلویزیون
- ۳. سریال Fallout؛ آخرالزمان هستهای با چاشنی طنز سیاه
- ۴. سریال Silo؛ رازهای پناهگاهی در زیر زمین
- ۵. سریال Station Eleven؛ شاعرانهترین تصویر از پایان تمدن
- ۶. سریال Snowpiercer؛ آخرین انسانها در قطاری بیپایان
- ۷. سریال ۱۲ Monkeys؛ سفر در زمان برای جلوگیری از آخرالزمان
- ۸. سریال Sweet Tooth؛ آخرالزمان از نگاه یک کودک
- ۹. سریال Black Summer؛ بقا بدون قهرمانبازی
- ۱۰. سریال The 100؛ بازگشت انسان به زمین
- ۱۱. سریال See؛ جهانی که انسانها قدرت بینایی ندارند
- ۱۲. سریال The Last Man on Earth؛ آخرالزمان میتواند خندهدار باشد
- ۱۳. سریال Jericho؛ آمریکا پس از حمله هستهای
- ۱۴. سریال Into the Night؛ فرار از نور خورشید
- ۱۵. سریال Alice in Borderland؛ بازی مرگ در توکیوی خالی
- ۱۶. سریال The Rain؛ بارانی که مرگ میآورد
- ۱۷. سریال Y: The Last Man؛ جهانی بدون مردان
- ۱۸. سریال The Last Ship؛ نجات تمدن از یک همهگیری
- ۱۹. سریال Daybreak؛ آخرالزمان نوجوانانه و دیوانهوار
- ۲۰. سریال All of Us Are Dead؛ زامبیها به مدرسه میآیند
- نتیجهگیری؛ پایان جهان تازه آغاز داستان است
- سوالات متداول
سریالهای آخرالزمانی معمولاً از یک پرسش ساده اما هولناک آغاز میشوند: اگر جهان آنگونه که میشناسیم ناگهان فرو بپاشد، انسانها چگونه به زندگی ادامه خواهند داد؟ پاسخ فیلمسازان به این پرسش تنها به زامبیها، ویروسهای مرگبار یا جنگ هستهای محدود نمیشود. بهترین آثار این ژانر از آخرالزمان بهعنوان بستری برای بررسی ماهیت انسان، اخلاق، قدرت، خانواده و مفهوم تمدن استفاده میکنند.
در سالهای اخیر، سریالهای آخرالزمانی از نظر داستانگویی و کیفیت تولید پیشرفت قابلتوجهی داشتهاند و آثاری مانند The Last of Us و Fallout نشان دادهاند که این ژانر میتواند در کنار سرگرمی، روایتهایی عمیق و شخصیتمحور ارائه کند. در ادامه، ۲۰ مورد از بهترین سریال های آخرالزمانی را معرفی میکنیم؛ مجموعههایی که هرکدام تصویر متفاوتی از فروپاشی جهان و تلاش انسان برای بقا ارائه میدهند.
۱. سریال The Last of Us؛ آخرالزمانی فراتر از زامبیها


اقتباس تلویزیونی The Last of Us یکی از نمونههای موفق تبدیل یک بازی ویدیویی به سریالی جدی و شخصیتمحور است. داستان در جهانی جریان دارد که شیوع نوعی قارچ جهشیافته بخش بزرگی از انسانها را نابود کرده و بازماندگان در محیطی خشن زندگی میکنند. بااینحال، نقطه قوت اصلی سریال نه موجودات آلوده، بلکه رابطه جوئل و الی است. پدرو پاسکال و بلا رمزی بهخوبی تنش عاطفی میان دو شخصیت را شکل میدهند. The Last of Us زمانی در بهترین وضعیت خود قرار دارد که آخرالزمان را کنار میزند و درباره عشق، فقدان، تنهایی و بهایی که انسان برای محافظت از دیگری میپردازد صحبت میکند.
۲. سریال The Walking Dead؛ مشهورترین سریال زامبیمحور تلویزیون


کمتر فهرستی از بهترین سریال های آخرالزمانی بدون The Walking Dead کامل خواهد بود. داستان با بیدارشدن ریک گرایمز در بیمارستان و مواجهه او با جهانی مملو از زامبیها آغاز میشود؛ اما خیلی زود مشخص میشود که مردگان متحرک تنها بخشی از تهدید هستند. نقطه قوت فصلهای برتر سریال، نمایش فروپاشی اخلاقی انسانها در غیاب قانون و ساختار اجتماعی است. The Walking Dead در طول فصلهای متعدد خود فرازونشیب زیادی دارد و گاهی از کشدار شدن روایت آسیب میبیند، اما تأثیر آن بر محبوبیت آثار زامبیمحور تلویزیونی انکارناپذیر است و برخی شخصیتهای آن به نمادهای فرهنگ عامه تبدیل شدهاند.
۳. سریال Fallout؛ آخرالزمان هستهای با چاشنی طنز سیاه


Fallout نشان داد که اقتباس از بازیهای ویدیویی الزاماً نباید به بازسازی مستقیم داستان یک بازی محدود شود. سریال جهانی را به تصویر میکشد که جنگ هستهای تمدن را نابود کرده و بخشی از انسانها سالها در پناهگاههای زیرزمینی زندگی کردهاند. لوسی پس از خروج از یکی از این پناهگاهها با دنیایی کاملاً متفاوت روبهرو میشود. ترکیب خشونت اغراقشده، طنز سیاه، طراحی تولید چشمگیر و فضای رتروفیوچریستی هویت منحصربهفردی به Fallout داده است. مهمتر از همه، سریال پشت ظاهر سرگرمکننده خود پرسشهایی درباره سرمایهداری، قدرت شرکتها، جنگ و کنترل اجتماعی مطرح میکند و صرفاً یک ماجراجویی آخرالزمانی نیست.
۴. سریال Silo؛ رازهای پناهگاهی در زیر زمین


Silo رویکردی متفاوت به مفهوم آخرالزمان دارد. هزاران نفر در سازهای عظیم و زیرزمینی زندگی میکنند و باور دارند دنیای بیرون سمی و غیرقابل سکونت است. قوانین سختگیرانهای بر زندگی آنها حاکم است و پرسیدن بعضی سؤالات میتواند پیامدهای خطرناکی داشته باشد. ربکا فرگوسن در نقش جولیت نیکولز بهتدریج پرده از تناقضهای این جامعه بسته برمیدارد. جذابیت Silo بیشتر از آنکه در نمایش خرابههای جهان باشد، در حس دائمی سوءظن و ابهام قرار دارد. طراحی محیط بسته سیلو نیز بهخوبی احساس خفقان را منتقل میکند و سریال را به ترکیبی جذاب از علمیتخیلی، معمایی و دیستوپیایی تبدیل کرده است.
۵. سریال Station Eleven؛ شاعرانهترین تصویر از پایان تمدن


Station Eleven شاید انتخاب مناسبی برای مخاطبی نباشد که از یک سریال آخرالزمانی انتظار اکشن مداوم دارد؛ اما از نظر هنری یکی از آثار شاخص این ژانر است. داستان پس از همهگیری مرگباری جریان دارد که بخش بزرگی از جمعیت جهان را از بین برده است. روایت میان گذشته و آینده حرکت میکند و گروهی از هنرمندان دورهگرد را دنبال میکند که برای جوامع کوچک بازمانده نمایش اجرا میکنند. سریال بهجای تمرکز صرف بر زنده ماندن، این سؤال را مطرح میکند که پس از نابودی تمدن، چه چیزی زندگی را ارزشمند میکند؟ پاسخ Station Eleven هنر، خاطره، ارتباط انسانی و نیاز انسان به داستانگویی است.
۶. سریال Snowpiercer؛ آخرین انسانها در قطاری بیپایان


زمین یخ زده و تقریباً تمام انسانها نابود شدهاند. بازماندگان در قطاری عظیم زندگی میکنند که بدون توقف در سراسر جهان حرکت میکند. Snowpiercer این ایده را به بستری برای بررسی اختلاف طبقاتی تبدیل میکند. مسافران ثروتمند در واگنهای جلو از امکانات فراوان برخوردارند، درحالیکه فقیرترین افراد در انتهای قطار تحت شرایطی غیرانسانی زندگی میکنند. سریال از نظر ظرافت روایی همیشه در سطح فیلم سینمایی بونگ جون هو قرار نمیگیرد، اما گسترش جهان داستانی در قالب تلویزیون فرصت بیشتری برای پرداخت ساختار سیاسی و اجتماعی قطار فراهم کرده است. Snowpiercer بیش از آنکه درباره سرما باشد، درباره نابرابری و قدرت است.
۷. سریال ۱۲ Monkeys؛ سفر در زمان برای جلوگیری از آخرالزمان


۱۲ Monkeys از آن مجموعههایی است که پس از شروعی نسبتاً آشنا، بهتدریج به یک داستان علمیتخیلی پیچیده تبدیل میشود. در آینده، ویروسی مرگبار بخش عمده جمعیت انسان را نابود کرده است و دانشمندان تلاش میکنند با فرستادن جیمز کول به گذشته مانع وقوع فاجعه شوند. سفر در زمان طبیعتاً مجموعهای از پارادوکسها و خطوط زمانی پیچیده ایجاد میکند و سریال از همین ویژگی برای توسعه معمای اصلی خود استفاده میکند. یکی از نقاط قوت ۱۲ Monkeys این است که برخلاف بسیاری از مجموعههای مشابه، داستان خود را به نتیجهای نسبتاً منسجم میرساند و روابط شخصیتها را قربانی پیچیدگی علمیتخیلی نمیکند.
۸. سریال Sweet Tooth؛ آخرالزمان از نگاه یک کودک


Sweet Tooth تصویری متفاوت و تا حدی افسانهای از دنیای پساآخرالزمانی ارائه میکند. پس از شیوع بیماری مرگباری، کودکانی دورگه با ویژگیهای انسانی و حیوانی متولد میشوند و بسیاری آنها را عامل یا نتیجه بیماری میدانند. گاس، پسربچهای با شاخهای گوزن، پس از سالها زندگی مخفیانه وارد جهانی خطرناک میشود. سریال برخلاف فضای تاریک بسیاری از آثار این ژانر، امید و معصومیت را کاملاً کنار نمیگذارد. تضاد میان نگاه کودکانه گاس و خشونت جهان اطراف او یکی از جذابترین عناصر Sweet Tooth است. نتیجه اثری خانوادگیتر، احساسیتر و رنگارنگتر در میان سریالهای آخرالزمانی است.
۹. سریال Black Summer؛ بقا بدون قهرمانبازی


اگر The Walking Dead را بیش از اندازه گفتوگومحور میدانید، Black Summer تجربهای بسیار خشنتر و مستقیمتر ارائه میکند. داستان در روزهای ابتدایی شیوع زامبیها اتفاق میافتد؛ زمانی که هنوز هیچ نظم مشخصی شکل نگرفته و مردم نمیدانند چگونه باید با بحران برخورد کنند. دوربین متحرک، تدوین پرتنش و ساختار روایی پراکنده باعث شدهاند سریال حس آشفتگی قابلتوجهی داشته باشد. شخصیتها نیز برخلاف قهرمانان معمول این ژانر، اغلب فقط سعی میکنند چند دقیقه بیشتر زنده بمانند. Black Summer در شخصیتپردازی به اندازه بهترین آثار فهرست عمیق نیست، اما در انتقال اضطراب و هرجومرج آخرالزمان عملکرد بسیار خوبی دارد.
۱۰. سریال The 100؛ بازگشت انسان به زمین


The 100 با ایدهای جذاب آغاز میشود: حدود یک قرن پس از نابودی زمین در یک فاجعه هستهای، گروهی از نوجوانان از ایستگاهی فضایی به زمین فرستاده میشوند تا امکان زندگی مجدد روی سیاره را بررسی کنند. آنچه ابتدا شبیه یک درام نوجوانانه به نظر میرسد، بهمرور به داستانی درباره سیاست، جنگ، رهبری و انتخابهای اخلاقی دشوار تبدیل میشود. کیفیت فصلهای سریال یکسان نیست و برخی پیچشهای داستانی آن میتوانند بحثبرانگیز باشند، اما The 100 بارها شخصیتهای خود را در موقعیتهایی قرار میدهد که هیچ انتخاب کاملاً درستی وجود ندارد. همین خاکستری بودن اخلاقی، سریال را از بسیاری آثار نوجوانانه متمایز میکند.
۱۱. سریال See؛ جهانی که انسانها قدرت بینایی ندارند


See بر پایه یکی از عجیبترین ایدههای این فهرست ساخته شده است. قرنها پس از آنکه یک ویروس بیشتر جمعیت انسان را نابود کرده، بازماندگان و نسلهای بعدی تقریباً همگی نابینا هستند. جامعه جدید خود را با این شرایط سازگار کرده و توانایی دیدن به افسانه تبدیل شده است. تولد کودکانی که میتوانند ببینند، تعادل قدرت را تغییر میدهد. جیسون موموآ در نقش بابا واس حضور فیزیکی قدرتمندی دارد و طراحی جهان سریال قابلتوجه است. منطق دنیای See همیشه بینقص نیست، اما نحوه طراحی مبارزات، معماری، ارتباطات و ساختارهای اجتماعی بر اساس فقدان بینایی، آن را به تجربهای متفاوت تبدیل میکند.
۱۲. سریال The Last Man on Earth؛ آخرالزمان میتواند خندهدار باشد


قرار نیست پایان جهان همیشه با موسیقی غمگین و خشونت همراه باشد. The Last Man on Earth از ایده نابودی بخش اعظم جمعیت انسان برای ساخت یک کمدی عجیب استفاده میکند. فیل میلر تصور میکند آخرین انسان زنده روی زمین است و تلاش میکند با تنهایی کنار بیاید؛ البته خیلی زود متوجه میشود که کاملاً تنها نیست. طنز سریال عمداً نامتعارف است و شخصیت اصلی نیز قرار نیست همیشه دوستداشتنی باشد. جذابیت اثر از برخورد مشکلات روزمره و روابط انسانی با موقعیتی کاملاً آخرالزمانی ناشی میشود. سریال یادآوری میکند که حتی پس از فروپاشی تمدن، انسانها همچنان با حسادت، عشق و اختلافهای کوچک درگیر خواهند بود.
۱۳. سریال Jericho؛ آمریکا پس از حمله هستهای


Jericho از جمله سریالهایی است که با وجود عمر نسبتاً کوتاه خود، طرفداران وفاداری پیدا کرد. داستان درباره ساکنان شهری کوچک در کانزاس است که پس از مشاهده انفجار هستهای در فاصله دور، ارتباطشان با جهان خارج قطع میشود. برخلاف آثاری که سالها پس از آخرالزمان جریان دارند، Jericho روی نخستین مراحل فروپاشی تمرکز میکند: کمبود غذا، قطع ارتباطات، ترس از حملات بیشتر و تلاش برای حفظ نظم. همین مقیاس کوچک به سریال اجازه میدهد پیامدهای یک فاجعه ملی را از دید مردم عادی بررسی کند. فضای رازآلود پیرامون انفجارها نیز بهتدریج داستان را از یک درام بقا به تریلری سیاسی تبدیل میکند.
۱۴. سریال Into the Night؛ فرار از نور خورشید


ایده مرکزی Into the Night بهتنهایی برای ایجاد اضطراب کافی است: تابش خورشید به شکلی مرگبار درآمده و مسافران یک هواپیما باید دائماً به سمت غرب حرکت کنند تا در تاریکی باقی بمانند. محدودیت فضا و زمان باعث میشود تقریباً هر تصمیم شخصیتها اهمیت حیاتی پیدا کند. تفاوتهای زبانی، فرهنگی و شخصیتی میان مسافران نیز تنش بیشتری ایجاد میکند. Into the Night شاید از نظر شخصیتپردازی به عمق بهترین آثار ژانر نرسد، اما ریتم سریع و ایده مرکزی قدرتمندش آن را به گزینهای مناسب برای تماشای پیوسته تبدیل کرده است. اینجا برخلاف بسیاری از سریالها، خود طبیعت به دشمن اصلی انسان تبدیل میشود.
۱۵. سریال Alice in Borderland؛ بازی مرگ در توکیوی خالی


Alice in Borderland را میتوان در مرز میان آثار آخرالزمانی، بقا و علمیتخیلی قرار داد. آریسو و دوستانش ناگهان خود را در نسخهای تقریباً خالی از توکیو پیدا میکنند؛ جایی که برای ادامه زندگی باید در بازیهایی مرگبار شرکت کنند. هر بازی جنبه متفاوتی از هوش، قدرت بدنی یا اعتماد میان انسانها را آزمایش میکند. سریال در طراحی بازیها بسیار خلاق است و استفاده از فضای خالی شهر توکیو حس غریبی ایجاد میکند. با پیشرفت داستان، معمای ماهیت این جهان اهمیت بیشتری پیدا میکند. Alice in Borderland علاوه بر هیجان، درباره ارزش زندگی و واکنش انسان در مواجهه مستقیم با مرگ صحبت میکند.
۱۶. سریال The Rain؛ بارانی که مرگ میآورد


در The Rain، باران حامل ویروسی کشنده است که بخش بزرگی از جمعیت اسکاندیناوی را نابود میکند. سیمونه و راسموس سالها در پناهگاهی زیرزمینی زندگی کردهاند و پس از تمام شدن منابع مجبور میشوند وارد دنیای بیرون شوند. فضای سرد و طبیعت سرسبز اسکاندیناوی تضاد بصری جالبی با خطر دائمی محیط ایجاد میکند. The Rain در برخی قسمتها به الگوهای آشنای درام نوجوانانه نزدیک میشود و تصمیمهای شخصیتها همیشه متقاعدکننده نیست، اما ایده اصلی و فضای اروپایی آن باعث میشود هویت متفاوتی نسبت به آثار آمریکایی این ژانر داشته باشد. روابط خانوادگی نیز یکی از محورهای مهم داستان محسوب میشود.
۱۷. سریال Y: The Last Man؛ جهانی بدون مردان


Y: The Last Man بر اساس مجموعه کمیک تحسینشدهای ساخته شده و جهانی را نشان میدهد که رویدادی ناشناخته تقریباً تمام موجودات دارای کروموزوم Y را از بین برده است. یوریک براون و میمونش از معدود استثناهای این فاجعه هستند. سریال بهجای محدود شدن به مسئله بقا، پیامدهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی یک تغییر جمعیتی عظیم را بررسی میکند. اینکه نهادهای حکومتی و ساختارهای اجتماعی چگونه با چنین اتفاقی کنار میآیند، بخش مهمی از روایت است. متأسفانه لغو زودهنگام سریال اجازه نداد بسیاری از ظرفیتهای داستانی آن به نتیجه برسند، اما ایده و رویکرد سیاسی آن همچنان ارزش تماشا دارد.
۱۸. سریال The Last Ship؛ نجات تمدن از یک همهگیری


The Last Ship داستان خدمه یک ناوشکن نیروی دریایی آمریکا را روایت میکند که پس از شیوع یک بیماری مرگبار متوجه میشوند بخش بزرگی از جمعیت جهان از بین رفته است. حضور یک دانشمند در کشتی و تلاش برای ساخت درمان، مأموریت آنها را به مسئلهای حیاتی برای بقای بشر تبدیل میکند. سریال بیش از بسیاری از آثار این فهرست بر اکشن نظامی، عملیاتهای تاکتیکی و بحرانهای سیاسی تمرکز دارد. لحن آن گاهی کاملاً قهرمانانه میشود، اما ریتم مناسب و گستردگی بحران باعث شده The Last Ship برای علاقهمندان به ترکیب داستانهای نظامی و آخرالزمانی گزینهای سرگرمکننده باشد.
۱۹. سریال Daybreak؛ آخرالزمان نوجوانانه و دیوانهوار


Daybreak برداشت جدی و واقعگرایانهای از پایان جهان ندارد و دقیقاً همین ویژگی، هویت آن را شکل میدهد. پس از یک انفجار ویرانگر، بسیاری از بزرگسالان به موجوداتی خطرناک تبدیل شدهاند و نوجوانان گروهها و قلمروهای مخصوص خود را تشکیل دادهاند. داستان جاش را دنبال میکند که در جستوجوی دوست خود وارد این دنیای عجیب میشود. سریال ترکیبی از کمدی سیاه، اکشن، فرهنگ عامه و کلیشههای دبیرستانی است. Daybreak گاهی بیش از حد شلوغ به نظر میرسد، اما انرژی بالا و لحن خودآگاه آن برای مخاطبی که از فضای جدی آثار آخرالزمانی خسته شده، تجربهای متفاوت فراهم میکند.
۲۰. سریال All of Us Are Dead؛ زامبیها به مدرسه میآیند


All of Us Are Dead یکی از موفقترین نمونههای کرهای ژانر زامبی در قالب سریال است. پس از شیوع ویروسی در یک دبیرستان، گروهی از دانشآموزان در ساختمان مدرسه گرفتار میشوند و باید بدون امکانات کافی راهی برای زنده ماندن پیدا کنند. فضای محدود مدرسه امکان طراحی سکانسهای اکشن خلاقانهای را فراهم کرده است. سریال در کنار خشونت و تعقیبوگریز، روابط نوجوانان، قلدری، مسئولیت بزرگسالان و واکنش جامعه به بحران را نیز بررسی میکند. برخی قسمتها طولانی هستند، اما ریتم کلی و شدت سکانسهای زامبیمحور باعث شده All of Us Are Dead یکی از آثار سرگرمکننده این ژانر باشد.
نتیجهگیری؛ پایان جهان تازه آغاز داستان است
ویژگی مشترک بهترین سریال های آخرالزمانی این است که نابودی جهان را صرفاً بهانهای برای نمایش انفجار، هیولا و مبارزه نمیدانند. آخرالزمان زمانی جذاب میشود که ساختارهای آشنای زندگی از بین میروند و شخصیتها مجبور میشوند دوباره درباره اخلاق، خانواده، قدرت و معنای انسان بودن تصمیم بگیرند.
از منظر کیفیت داستان و شخصیتپردازی، The Last of Us، Station Eleven و Silo از برجستهترین گزینههای این فهرست هستند؛ درحالیکه Fallout برای مخاطبانی که به دنبال ترکیبی سرگرمکنندهتر از خشونت، طنز و علمیتخیلی هستند انتخاب بسیار خوبی محسوب میشود. در نهایت، تنوع این ۲۰ سریال نشان میدهد که آخرالزمان برخلاف نامش، برای داستانگویی یک «پایان» نیست؛ بلکه نقطه شروع جهانهایی است که انسان را در دشوارترین شرایط ممکن مورد آزمایش قرار میدهند.
سوالات متداول
بهترین سریال آخرالزمانی کدام است؟
انتخاب یک اثر بهعنوان بهترین سریال آخرالزمانی به سلیقه مخاطب بستگی دارد؛ بااینحال The Last of Us به دلیل شخصیتپردازی قدرتمند، کیفیت تولید بالا و روایت عاطفی یکی از شاخصترین گزینههای این ژانر محسوب میشود.
بهترین سریال آخرالزمانی زامبی کدام است؟
The Walking Dead یکی از مشهورترین مجموعههای زامبیمحور تاریخ تلویزیون است. برای تجربهای سریعتر و خشنتر میتوان Black Summer و برای علاقهمندان به سریالهای کرهای All of Us Are Dead را پیشنهاد کرد.
چه سریال آخرالزمانی شبیه The Last of Us است؟
The Walking Dead از نظر حضور موجودات آلوده و تمرکز بر بازماندگان شباهتهایی دارد. Station Eleven نیز برای کسانی که جنبه انسانی و احساسی The Last of Us را دوست داشتهاند انتخاب مناسبی است؛ هرچند فضای آن آرامتر و هنریتر است.



